Fetih açma, yol gösterme, hüküm verme, galibiyet ve zafere ulaştırma; fetih kalplerin ve kapıların açılması… Fetih, Allah’ın kullarını kullara kulluk yapmaktan kurtarıp sadece Allah’a kulluk yapmanın zaferle sonuçlanmasıdır… Fetih, toprakları ele geçirip işgal etmek değil, her şeyi sahibine iade etmektir… İçimizdeki ve çevremizdeki işgalleri ortadan kaldırmaktır… Fetih, sulh, barış, huzur, güven ve mutluluktur… Kur’an, barışa ‘’fetih’’ adını koymuştur.

   Kuran’ın  48.  suresinin adı Fetih’tir. Bu sure Bedir, Uhut, Hendek, Hayber zaferleri için inmemiştir. Bu sure Hudeybiye Barışı üzerine inmiştir. Bilindiği gibi Hudeybiye Barışı Mekkeli müşriklerle Medineli Müslümanlar arasında dört maddelik bir barış antlaşmasından ibarettir. Kuran da bu  barışa fetih demiştir. İlk bakışta Müslümanların aleyhine gibi görünen kararlar karşı tarafın kalplerinin yumuşayıp Müslüman olmasına zemin hazırlamıştır.

   Hudeybiye dönüşü Allah Resulü(s.a.v.) “Bugün bana dünya ve içindekilerden daha hayırlı ve sevimli bir sure, Fetih Suresi indirildi.” buyurarak sevincini dile getirmiştir. Hudeybiye gerçekten bir barış, bir fetih ve bir berekettir… Nitekim Hudeybiye’ye kadar on sekiz yıllık zaman zarfında Müslüman olanların sayısının tam iki katı insan bu barıştan hemen sonra bir hamlede Müslüman olmuştur. Zira bu barış ortamında gönüllerin imana açılması gibi cihanlardan daha kıymetli güzellikler oluşmuştur. İşte Kur’an buna fetih diyor…İnsanlık tarihi hep böylesine fetihlerle doludur. Karşı taraf hep canavarca ve hunharca saldırmış.Beri taraf da sürekli insanca davranmıştır.     Nemrut, İbrahime.. Firavun,Musa’ya.. Roma,İsa’ya.. Mekke,Hz Muhammed’e insanca davranmadı ama İbrahim de, İsa da, Musa da, Hz Muhammed de insanca davranmanın fatihleri olarak yerde ve gökte anılmaya devam etmektedirler…

   Bu güzellik, bu anılma ve bu fetih başta Resulullah’la zirveye taşındı. Zira O(s.a.v.), kendisini ve ashabını memleketlerinden çıkaran, mallarını yağma eden, evlerini-ocaklarını ateşe veren, Bedir’de, Uhut’ta, Hendek’te kendisine kılıç kullanan, hakaret edip eziyet çektiren ne kadar düşmanı varsa hepsini Mekke Fethi günü “Gidin.. Bugün hepiniz affedildiniz!” demek suretiyle gönülleri fethetmiştir.

   Fetih, işgal değildir… İşgalde gasp vardır, zulüm vardır, ölüm vardır, kan vardır, gözyaşı vardır… Savaşlarda dahi “Kadınlara, çocuklara, yaşlılara, hastalara, hayvanlara, bağlara, bahçelere, kendilerini ibadete veren Yahudi ve Hıristiyanlara ve mabetlerine, size teslim olanlara dokunmayınız. Yediğinizden yedirin, giydiğinizden giydirin, kaldıramayacakları ağır yükleri onlara yüklemeyiniz. Onlara iyi davranın. Okuma yazma bilenlere öğretmenlik yaptırınız.” fermanlarıyla kalpleri, kafaları ve gönülleri fethetmiştir. 

   O gerçek fatihin peşinden gidenler hep aynısını yaptılar ve gönüllerin fatihi oldular… Fatih Sultan Mehmet İstanbul’u fethettiğinde “Kimsenin dinine, ibadetine, mabedine, namusuna, malına, mülküne dokunulmayacak!” fermanını yayınlıyor ve bu fermanla İstanbul’a refah, emniyet, güven, mutluluk ve huzur geliyor… Başkalarının elde ettikleri şehirlerde kan, gözyaşı, zulüm ve işkence olduğundan gönüllere kin, adavet, düşmanlık, nefret tohumları yerleşiyor ve oralarda kan ve gözyaşı hiç dinmiyor. Tarih buna şahit, hal-i alem buna şahittir.

   Günümüzün dünyası böylesine fatihlerin fetihlerine şiddetle muhtaç… Kimsenin dinine, imanına, malına, mülküne, servetine kem nazarla bakmayan ve insanlığı Cennet’in yoluna sokacak fatihlere muhtaç… İçinde bulunduğumuz dünyanın fatihlerin fethiyle huzur bulması dileğiyle…